O COTÍO

IMG_0851[1]IMG_0835[1]

A recolleita das flores do hibisco e das cabazas marca o comezo dunha nova xeira no ano. Atrás fican as horas de praia e sol. As follas das bidueiras, secas, protagonizan chuvias de papel que engalanan, coma se dunha celebración se tratase, a atmosfera. Chega o outono. De cor laranxa, de tons terra son os novos días. Cunha luz de sol baixo e forte.

Tamén as treboadas. Os cambios rápidos.

A nova estación.

O principio do outono, no seu mes de setembro e outubro vainos preparando para o parón do inverno. De aí a caída da luz, da sombra….mais devagar, sen brusquidades.

Ë nese cambio cando a rutina xa non ten marcha atrás.

SIMETRÍAS

XOANIÑA UNIDO PARALELOS

XOANIÑA UNIDO PARALELOS

Aférraste coas túas simetrías vermellas e negras, danzas abaneada polo lene aire que circula por entre os fentos, cos seus verdes brillantes… e detés a nosa mirada nun espectáculo único.

Paralelismos, formas xeométricas… nunha orde natural de entropías, que á súa vez os converte en asimetrías.

E de súpeto sucede, a maxia da coincidencia.

Nun novelo tan difícil de navegar! Pero entre milleiros de posibilidades, nunha complexa e tan imposible estatística, sucede… Os trasnos xuntan os paralelos e convértenos en liñas converxentes, a acoplarse paseniñamente, acadando a xusta madureza que fai da vida un espectáculo fermoso para vivir.

 

PRANTO

Que días máis tristes! Mortes a esgalla. É certo que sempre as houbo, pero desta volta …

non hai moito para onde ir. Iso que lle chaman “Margen Protector”. A quen protexen? Nin tan siquera aos seus.

Todos estamos a perder. Claro, os mortos xa o perderon todo. Pero os vivos non é que teñamos gañado moito.

A aniquilación do ser humano continúa.

E este artigo sáeme ben triste, pero é o que hai.

Por iso vou poñer unha foto do mar, das nubes, da area…

PARA SOBREVIVIR, SE É QUE SE PODE

IMG_0471[1]

MAR, AREA, NUBES… A LIBERDADE DA NAVEGACIÓN E DO AIRE

ORBALLO

IMG_0390

Flores en auga afumada do San Xoán

 

Pola mañanciña o orballo dáballe un aspecto máxico. Ao saír fóra aínda chegaba o recendo a fume de San Xoán. Cheiraba a verán. A noite máxica xa fuxira, pero quedaba un ronsel de pérolas nas roseiras, nas follas da abelaneira, na terra. A mañá rezumaba serenidade. Verde, amarelo tímido, coral, vermello,branco… da herba, das rosas, dos amorodos, das flores.

A casa floreada para espantar meigas, os pétalos en auga para facer un pacto coa eterna xuventude e coa fermosura.

A mañá do 24, do día de San Xoán, sempre na memoria.

HERBA EN MAIO

 

Hoxe está a herba medrada, a auga e o sol axudáronlle a medrar ben. Mais o xardín toca coidalo. Imos pasar o cortacéspede e de paso contactamos un pouco coa mai NATURA. Estase ben ao agocho da terra, da súa humidade que aínda se respira e penetra na pel, a súa lentura. A súa cor marrón escura, coma o chocolate. E a cor das flores. De momento aínda estamos no tempo do verde, e da luz. Hoxe o sol agasállanos.

FLORES NAS HORAS

IMG_1730

Como era costume, os sábados gustaba de sentar na galería e ollar pola ventá. Ver a vida pasar en forma de estacións -os primeiros gromos, o sol a cachón, os ocres outonizos ou as árbores espidas, cos seus esqueletos trementes-. Con todo, cumpría non deixarse levar polas ensoñacións, un dos seus entretementos favoritos. Deixarse levar…. Non podía ser! Tiña que rematar a lectura que comezara, xa estaba ben de empezar os libros e non rematalos… Ou rematar aquel relato para o cal xa atopara personaxe, Xacobe, un carpinteiro, como o seu avó.

Inevitablemente volveu a ollada ao pasado. Na galería acompáñana obxectos que lle falan del, das horas do pasado, do paso do tempo. Ese fluír que tanto a angustiou no seu tempo e que agora xa toma como un feito natural. O tempo pasa, pero os recordos que nos deixa son flores, flores que acompañan ás agullas do reloxo. As tardes cos avós na Chanca, os días de verán cos pais, os paseos por Lugo coa nai, as escapadas coa parella, os paseos pola praia cos cans….

Non podía deixalas murchar, e por iso agora escribe con voráxine desde a súa fiestra que, como en Mar adentro, lle permite voar lonxe.

Non pode deixar que as rutinas do día a día lle fanen as flores que han nacer. E xúrase a si mesmo vivir o tempo intensamente para nun futuro recoller rosas, buganvillas, iris, xeranios…. que cos seus aromas han acompañar as horas do reloxo.

LEMBRANZAS

IMG_2192

 

Urxíalle espelir a area. Coma nun reloxo silente e murmurador, esvaraba de continuo, sen parar, sen pausa, dun xeito infinito. e iso pesáballe, amolábao. Precisaba alixeirar a mente.

Daquela foise para o estudo e deixouse regresar. A escuma branca puíndo rochas volcánicas. As néboas atlánticas creando misterios nas montañas. O tacto seco das piscinas. A vertixe de adrenalina do Areeiro. Percorreu mapas do recordo, desde un asento ao pé do aeroporto, ollando o horizonte e imaxinando navegacións.  Sentindo a brisa abanear as pólas das palmeiras. E desde alí, tamén viistou Europa.

Decote, coma nun ritual, percorre estradas de Europa ás Illas, levado por sons metálicos, sinfónicos e dourados.

Son as viaxes do corazon.

MANS

Non é a primeira vez que falo do valor das mans para comunicar, e hoxe ao ver un vídeo no que as protagonistas volven ser as mans, non podo resistir a tentación de aconsellalo. Grazas ao amigo KABARCOS que mo recomendou. E grazas a Olga Lalín por ter a tenacidade de facernos chegar todo sobre o autismo.

FAME WEBSERIE

 Sempre acontecen feitos que alegran a vida. E non hai moito descubrín “algo” que me deu esperanzas con respecto ao galego e a súa presenza no mundo do audiovisual. E aínda máis con respecto ao papel da muller nese ámbito que aínda segue a ser tan masculino. E aínda máis máis no que respecta ás novas promesas galegas.

Foi unha webserie GALEGA E EN GALEGO a que aledou o meu mes de setembro, a piques de rematar. 

Son alumnos de Audiovisual, aínda en proceso de formación, pero con moitas gañas e ilusións. Anímovos a ver o seu traballo. 

http://famewebserie.wordpress.com

Galería

Tan axiña como abriu a porta que daba á galería, pensou que sería unha sorte poder escribir alí.

Segundo se entraba, o que sorprendía daquel recuncho acristalado era a súa luminosidade. Desde as fiestras ollábanse as numerosas árbores do xardín. Os loureiros, a cerdeira e o vello castiñeiro. Tamén lle gustou o chan, pavimentado con lousas. A mesa de madeira de teka resultaba ideal para traballar.

Logo da primeira visita non tardou nin un ano en facerse co sitio. Entrou decidida, e canda ela … o arquivador, os libros, armario da Chanca… e o gato! Foi desde entón que ela perdeu o dereito prioritario sobre a galería. Foi Mequiños o que paseniño, co seu silandeiro estar, se fixo coa marabillosa galería. O arquivador converteuse nunha magnífica atalaia, o sofá tapizouse coa súa peluxe… En fin, agora pregúntase pola identidade anterior de tan afortunado felino, de quen foi  a sorte de se reencarnar nel?