FLORES NAS HORAS

IMG_1730

Como era costume, os sábados gustaba de sentar na galería e ollar pola ventá. Ver a vida pasar en forma de estacións -os primeiros gromos, o sol a cachón, os ocres outonizos ou as árbores espidas, cos seus esqueletos trementes-. Con todo, cumpría non deixarse levar polas ensoñacións, un dos seus entretementos favoritos. Deixarse levar…. Non podía ser! Tiña que rematar a lectura que comezara, xa estaba ben de empezar os libros e non rematalos… Ou rematar aquel relato para o cal xa atopara personaxe, Xacobe, un carpinteiro, como o seu avó.

Inevitablemente volveu a ollada ao pasado. Na galería acompáñana obxectos que lle falan del, das horas do pasado, do paso do tempo. Ese fluír que tanto a angustiou no seu tempo e que agora xa toma como un feito natural. O tempo pasa, pero os recordos que nos deixa son flores, flores que acompañan ás agullas do reloxo. As tardes cos avós na Chanca, os días de verán cos pais, os paseos por Lugo coa nai, as escapadas coa parella, os paseos pola praia cos cans….

Non podía deixalas murchar, e por iso agora escribe con voráxine desde a súa fiestra que, como en Mar adentro, lle permite voar lonxe.

Non pode deixar que as rutinas do día a día lle fanen as flores que han nacer. E xúrase a si mesmo vivir o tempo intensamente para nun futuro recoller rosas, buganvillas, iris, xeranios…. que cos seus aromas han acompañar as horas do reloxo.

LEMBRANZAS

IMG_2192

 

Urxíalle espelir a area. Coma nun reloxo silente e murmurador, esvaraba de continuo, sen parar, sen pausa, dun xeito infinito. e iso pesáballe, amolábao. Precisaba alixeirar a mente.

Daquela foise para o estudo e deixouse regresar. A escuma branca puíndo rochas volcánicas. As néboas atlánticas creando misterios nas montañas. O tacto seco das piscinas. A vertixe de adrenalina do Areeiro. Percorreu mapas do recordo, desde un asento ao pé do aeroporto, ollando o horizonte e imaxinando navegacións.  Sentindo a brisa abanear as pólas das palmeiras. E desde alí, tamén viistou Europa.

Decote, coma nun ritual, percorre estradas de Europa ás Illas, levado por sons metálicos, sinfónicos e dourados.

Son as viaxes do corazon.

MANS

Non é a primeira vez que falo do valor das mans para comunicar, e hoxe ao ver un vídeo no que as protagonistas volven ser as mans, non podo resistir a tentación de aconsellalo. Grazas ao amigo KABARCOS que mo recomendou. E grazas a Olga Lalín por ter a tenacidade de facernos chegar todo sobre o autismo.

FAME WEBSERIE

 Sempre acontecen feitos que alegran a vida. E non hai moito descubrín “algo” que me deu esperanzas con respecto ao galego e a súa presenza no mundo do audiovisual. E aínda máis con respecto ao papel da muller nese ámbito que aínda segue a ser tan masculino. E aínda máis máis no que respecta ás novas promesas galegas.

Foi unha webserie GALEGA E EN GALEGO a que aledou o meu mes de setembro, a piques de rematar. 

Son alumnos de Audiovisual, aínda en proceso de formación, pero con moitas gañas e ilusións. Anímovos a ver o seu traballo. 

http://famewebserie.wordpress.com

Galería

Tan axiña como abriu a porta que daba á galería, pensou que sería unha sorte poder escribir alí.

Segundo se entraba, o que sorprendía daquel recuncho acristalado era a súa luminosidade. Desde as fiestras ollábanse as numerosas árbores do xardín. Os loureiros, a cerdeira e o vello castiñeiro. Tamén lle gustou o chan, pavimentado con lousas. A mesa de madeira de teka resultaba ideal para traballar.

Logo da primeira visita non tardou nin un ano en facerse co sitio. Entrou decidida, e canda ela … o arquivador, os libros, armario da Chanca… e o gato! Foi desde entón que ela perdeu o dereito prioritario sobre a galería. Foi Mequiños o que paseniño, co seu silandeiro estar, se fixo coa marabillosa galería. O arquivador converteuse nunha magnífica atalaia, o sofá tapizouse coa súa peluxe… En fin, agora pregúntase pola identidade anterior de tan afortunado felino, de quen foi  a sorte de se reencarnar nel?

Agasallando anos

Nesta cálida noite de verán, noite de camiseta de tirantes,con vintedous graos fronte á Illa de Ons, a vida agasállame cun ano máis.

E o sol estendéndome os seus brazos en espiral. Sentindo como se desenrolan por riba da pel. E o son das ondas a verquerme escuma nos oídos.

E logo a tardiña. O paseo a Tuia. O baño de luscofusco. E a túa compaña a facer intenso este día efémero.

Efémeros pero intensos

 

 

Efémeros pero intensos son os días que pasa Tsukiko co seu vello mestre. Unha marabillosa historia de amor: O maletín do mestre, de Hiromi Kawakami.

Un maletín no que só hai “un espazo baleiro”, “un enorme espazo que se estende”.

A crónica do día a día, dos pequenos detalles que se comparten cos outros e que converten os días en intensos. É así nas coincidencias, nas casualidades como Tsukiko e o mestre van namorando. A barra do bar de Satoru é o lugar onde beben sake e se reencontran. Sutilmente fan por verse: no bar, na rúa … E así van pasando dous anos, ata que inician a súa relación formal.

Que ten de especial esta relación? Pois que é sinxela, e nesa sinxeleza reside a súa fermosura, sen maiores pretensións cás de compartir momentos. O ir indo. A complicidade entre un home de 70 anos e unha muller de 40. Case nada!

Un ritmo narrativo sereno para unha historia serena e intensa.

A natureza constitúe un fermoso fondo: os innumerables cantos de paxaros, a festa das cerdeiras en flor, a procura de cogomelos polo bosque, a illa. Localizacións que ofrecen unha imaxe afastada do exotismo e nos levan ao Xapón actual.

E a omnipresenza da gastronomía:tofu cocido con follas de crisantemo e bacallau, tataki de bonito, chikuwa e filloas de konnyaku… Son algúns dos pratos que saborean os protagonistas.

Efémera pero intensa foi a lectura desta preciosa novela.

Os fabulosos irmáns da luz, de Olaia Sendón

O CINE COMO FENÓMENO COLECTIVO

Relendo o libro de Agustín Fernández Paz, Fantasmas de luz, lembrei este fermoso documental de Olaia Sendón.

Tanto a obra literaria como o documental leváronme aos tempos da preadolescencia, cando nos xuntabamos os curmáns para ir ver estreas como A Guerra das Galaxias. Que  felices eramos… Era todo un acontecemento. Ver aquelas historias en pantalla grande. Aquela maxestosidade que nos asombraba…

Agora os fenómenos colectivos son outros, como os recordarán as novas xeracións?

<p><a href=”http://vimeo.com/4474246″>os fabulosos irmans da luz</a> from <a href=”http://vimeo.com/olaiasendon”>olaiasendon</a&gt; on <a href=”http://vimeo.com”>Vimeo</a&gt;.</p>

Outro vídeo que tamén fala de recordos: O camiño da Loureira

<p><a href=”http://vimeo.com/1944300″>O camiño da Loureira</a> from <a href=”http://vimeo.com/chouza”>To&ntilde;o Chouza</a> on <a href=”http://vimeo.com”>Vimeo</a&gt;.</p>

coma peixes… porque se deixan levar

Somos coma peixes? Cardume a sobrevivir nos OCÉANOS? Cardume de estrábicos! Non sabemos para onde mirar… Pero deixamos que nos leven as correntes nese devezo por sobrevivir. E desas navegacións van quedando cores fermosas. Azuis, anís…. son as cores dos que se deixan levar a mantenta, pois no Océano espera a liberdade, é o bo de deixarse levar a mantenta.

A foto procede do seguinte blog: http://pequenoquiproquo.blogspot.com.es/2011/06/do-ponto-de-vista-dos-peixes.html

FOGOS ARTIFICIAIS

De cativa moito desfrutaba cos fogos artificiais polas festas do San Froilán. A luz, as cores, a forza, a grandiosidade… entusiasmábanme. Medrei, e seguen a ser un dos atractivos das festas. 

E non sei ben por que, veño de lembrar un feito excepcional nun día cotián, valla a redundancia. Debe ser que tanta tristura que nos rodea, tanta crise, tanta morriña de choiva están a estoupar no meu interior. 

Ás veces sinto necesidade de botar os cabelos ao vento e evadirme, a xeito de canto á ledicia, porque non pode ser que tanto despropósito veña a derramar a única vida que teño, a que só podo eu vivir.

É por iso que vos convido ao sorriso, ao canto, á gargallada…