A vida, osíxeno, azul.
Cores da natureza: o verde árbores; o azul ceos; o negro treboadas.
E dunha forma a outra, nun infinito, coma unha espiral.
Necesito osíxeno, saír da espiral do medo que están a contaxiarnos. Dos medos que nos impoñen, cos que traxicamente nos agasallan.
http://www.taringa.net/posts/imagenes/1891365/100-anos-de-publicidad-espanola-_megapost_.html
Moitos emigrantes iniciaron o camiño a Europa en tren. Os que se dirixían a Suíza facían un longo percorrido. Meus pais chegaron xuntos por primeira vez no ano 1963. Recorda daquela viaxe miña nai, a parada en Milán. Na casa aínda se conservan as vellas maletas nas que poucas cousas cabían e que mundo tan grande ía dentro delas. A ilusión dun mundo mellor. Dunha nova vida. Traballar a cambio dunha mellora. Logo, pasados dous anos volveron, desta volta nun Opel, o mesmo que tres anos despois nos traería a todos nun retorno definitivo. Que fácil é lembralo agora, mais no seu momento, que morriña! Miña nai non aguantou máis. Os pais, a terra, o que é de un…
Anos despois sentín a necesidade imperiosa de ver onde nacera, onde comezara a dar os meus primeiros pasos. Foron un retorno e un reencontro tinxidos dunha certa melancolía, mais necesitaba palpar esa parte do meu pasado.
Interesante personaxe. Con só 24 anos… que ben toca o piano…
http://youtu.be/B1P3gaS3tBA
Vai sacar este 6 de marzo un novo disco
Se queredes un adianto, no blog http://blogs.elpais.com/el-concertino/2012/02/escuche-el-nuevo-trabajo-de-yuja-wang.html poderedes escoitar algunhas das súas novas interpretacións.
Que pracidez no medio de tanta tensión e crispación. O seu descubrimento foi o agasallo do día.
Coa primavera chamando á porta antes de tempo, a fin de semana suxería camiñar á beira dun río. O río Forxa, que baña terras de Guitiriz representaba a mellor opción. E foi dese xeito como iniciamos a paseata. Comprobamos que a seca é seria, haivos moita seca! Unha muxica e todo prende lume nun abrir e pechar de ollos. A finais de febreiro hai menos auga que no mes de agosto. Pois ben, resultou moi agradable camiñar escoitando o cantaruxar das augas, o renxido das follas, os grilos temperáns… e volver visitar os vellos muíños e cruzar as vellas pontes, auténticas xoias da enxeñería popular aínda en pé no tempo en que visitamos pirámides e catedrais.
Fálovos disto porque pasear á beira do río, no medio dunha natureza de conto e de lenda, converteu o noso sábado nunha xornada especial.
A foto que acompaña a entrada é do muíño de Fausto, nas terras canguesas de Coiro, e que está ben mellor conservado cós do río Forxa. Tamén é certo que na zona de Coiro, onde antigamente funcionaban moitos muíños, este é o que mellor se atopa, sendo coidado con especial agarimo polas xentes da asociación Cacarexo.
Outra volta falareivos das terras de Coiro, onde axustizaron a María Soliño, e que son posuidoras dun meigallo moi moi especial.
(Imaxe tomada do blog http://locosporelmonte.blogspot.com/)
De volta ao Morrazo, logo duns días nas terras da chaira luguesa. E o solpor tenta darme esa calor que tanto preciso nese intre. Vou conducindo e non podo parar a fotografar toda a luz que inunda a paisaxe, por iso busco na nube, e atopo algo semellante ao que vin. É difícil traducir o que sentín, pero había tempo que o regreso a esta península non me transmitía a pracidez que hoxe experimentei. Quizais, xa a viña sentindo ao longo das tres horas de percorrido atravesando Chantada, Ourense (as terras de Otero aló ao fondo), Ribadavia, deixando Melgaço a un lado… e así chegamos ao sur. E as Cíes, e de novo lembrei a dona que mira por min todos os días, tumbada serenamente no Atlántico, a Illa, a Ons. E foi así como comecei hoxe a sentirme un pouco de aquí. Un pouco de aquí e un pouco de alí, e lembrei a película Un lugar en el mundo. Cal será realmente o meu lugar? Cal será a xeografía do meu corazón? Da miña identidade? Son tantas!
PAVEL, artista da rúa ruso.
Ten 28 anos. Formación relacionada co mundo do deseño (estuda na escola moscovita de "Deseño comunicativo"), aínda que tamén ten algo de autodidacta. Leva catorce anos pintando nas rúas rusas, e as súas obras están espalladas por todo Moscú, asinadas co pseudónimo P183. Nelas dous son os elementos importantes que se xuntan: a candidez e a guerrilla. Quere que as pinturas se integren na lírica da paisaxe, e para iso ten que patear moito as rúas.
Estiven vendo varias obras, pero gustoume especialmente esta, porque reflicte o meu sentir actual, a fiscalización extrema á que estamos sometidos dun xeito sutil. Hai un gran irmán, un ollo que todo o ve, que analiza cada paso que damos e condiciona o noso destino. Non sei ata que punto temos liberdade nin ata que punto podemos controlar o noso futuro e as nosas actuacións.
Os enlaces empregados para obter a información:
http://cultura.elpais.com/cultura/2012/02/02/actualidad/1328198542_801466.html http://www.abc.es/20120203/cultura-arte/abci-banksy-ruso-201202031714.html http://adictamente.blogspot.com/2012/02/p183-el-banksy-ruso.html http://www.sopitas.com/site/144092-el-banksy-ruso/ http://blogvecindad.com/arte-de-p183-o-bankski-el-banksy-ruso/
Calida e paseniñamente as nosas naves arribaron á enseada dos beijos. Adentrámonos na foz do continente Amor. Na que fica máis ao norte, no esteiro localizado xusto na entrada natural, a da Paixao. Á nosa dereita enxergabamos o cumio do Prazer e máis á esquerda a cadea montañosa Desejos, cos seus vales poboados de Sonhos. Iniciamos o percorrido cara ao sur, a conquista da zona fría constituía un reto difícil. Pero achegándonos e bordeando a costa da Persistencia, logo de xornadas de Affectos e de Amor, todo era posible. Habiamos superar Saudades, Rancores, Mágoas… e así chantariamos a nos bandeira na Punta do Odio, e bautizariámola cun novo nome, A punta do Bico. Lonxe estarían a Ilha do desprezo, a Separaçao e o Desdén. Aquela Ilha do Desprezo non era para nós. Os amantes aventureiros selariamos a nosa alianza na Punta do Bico, por sempre e para sempre.
E isto non é un Sonho.
