Cuando espero dejar de esperar,
sucede tu caída dentro de mí.
Ya no soy más que un adentro.
ALEJANDRA PIZARNIK
Fotografía de Alessandro Greganti
Pasamos a vida enteira a esperar. Unhas veces levamos compaña no vagón; outras, deixámonos levar pola paisaxe que trala ventá debuxa o noso percorrido, ponlle fondo, como os murais de Banksy.
Se ollamos detidamente os personaxes que habitan a nosa historia cotiá, veremos que un 90% está atendendo que lle suceda algo inesperado. Un amor, un traballo, unha sorpresa que lle dea vidiña á vida, un fillo, un can, un gato… Tanto esperamos! E o mellor de todo, é que algo sempre recibimos, decatámonos?
Eu, a verdade, ademais de esperar, teño a teima de facer esperar, para desesperación das miñas amistades, que pacientemente aceptan eses minutos roubados. Convírtome en pequena ladroa do tempo alleo, é difícil de remediar, como máximo unhas desculpas. Levo toda unha vida esperando a corrixir o delito, mais os impuntuais volvémonos incorrexibles e sempre achamos desculpas.
Será esta unha das miñas vítimas?
Os impuntuais somos tan previsibles!!!! Pero sempre facemos a promesa de que non volverá suceder, non si?? Saúdos.
uff, tamén eu teño ese vicio…
e realmente paréceme unha falta de respeto moi grande, porque o tempo dos demáis é tan valioso coma o meu… eu seino, ssempre INTENTO ser puntual (no traballo, nas citas), pero sempre aparece un “imprevisto” (a vida é tan imprevisíble…!)