http://shootthestreet.com/

Fotografía de Alessandro Greganti

Pasamos a vida enteira a esperar. Unhas veces levamos compaña no vagón; outras, deixámonos levar pola paisaxe que trala ventá debuxa o noso percorrido, ponlle fondo, como os murais de Banksy.

Se ollamos detidamente os personaxes que habitan a nosa historia cotiá, veremos que un 90% está atendendo que lle suceda algo inesperado. Un amor, un traballo, unha sorpresa que lle dea vidiña á vida, un fillo, un can, un gato… Tanto esperamos! E o mellor de todo, é que algo sempre recibimos, decatámonos?

Eu, a verdade, ademais de esperar, teño a teima de facer esperar, para desesperación das miñas amistades, que pacientemente aceptan eses minutos roubados. Convírtome en pequena ladroa do tempo alleo, é difícil de remediar, como máximo unhas desculpas. Levo toda unha vida esperando a corrixir o delito, mais os impuntuais volvémonos incorrexibles e sempre achamos desculpas.

Será esta unha das miñas vítimas?

Where’s The Bus? by Andre Bogaert, http://shootthestreet.com/

O bus xa pasara. Todos os viaxeiros baixaran e iniciaran novas rutas. El. sen embargo, coa tranquilidade de supoñer o habitual, coa súa humilde bolsa da compra, esperaba pacientemente a que Silvia chegase. Posiblemente había moita xente na perruquería, e xa se sabe, as mulleres falan e falan, e ningunha é muda. En fin, que pachorrento, sen inquietarse, permanecía alí, co seu negro sobre fondo branco, sereno.

En ningún momento se lle pasara polo maxín que a muller non había volver sinais de vida, iso sucédelles aos outros, pero a un…! Iso queda lonxe, imposible.

As cousas, non obstante, ocorren. Sempre che ha suceder aquilo que sempre pensaches que que tráxico que che sucedese, que coitados aos que lles pasa… E, olla… , si que pasa. O fado sempre garda unha carta para nós. Boa ou mala, mais gárdaa, e tarde ou cedo gaña o xogo.

Silvia foi por tabaco e perdeuse polo camiño. O negro sobre branco subiría engordiño os chanzos do seu edificio, ao chegar á casa, por dicir algo, pousaría a bolsa no fregadeiro e sentaría. Derrotado. Logo ergueríase e, coa mesma pachorra de antes, só que agora chumbiza, vería afastarse mulleres ao lonxe, camiñando camiñares diversos… Unha delas sería Silvia. Tal vez aquela que enxergaba ao lonxe con zapatos vermellos de tacón, nun de atrás para adiante continuo, afastándose cada vez máis.

O vello lembrou con morriña aquel día en que contaba con bicar a Silvia na meixela para darlle os parabéns por un día máis.

Neapolitan boy by Rino Palma

Na praza da vella Siena, Francesco cedeu á petición da súa irmá Marizzia, fotografouna para o recordo, naquel mes de xaneiro no que facía un frío que mancaba. Acaíalle ben a bufanda a cadros, favorecíaa. E aquela mecha caéndolle sobre a fronte…

A boa fada acompañara a Marizzia. Ao saír da clínica, logo do diagnóstico favorable, quería lembrar o desexo de dar pulos de ledicia. Lembrar o intre en que as pequenas inquedanzas do día a día pasan a un último plano, xa non importan. A insensatez das pequenas-grandes preocupacións. 

O mozo ollábaos co aire indiferente da adolescencia, sen decatarse do que aínda había aprender co tempo.

Esta tampouco ten desperdicio, por exemplo, cando di “Eu non sei, eu non estudei, que son o Presidente” .

Sempre me chamaron a atención os caleidoscopios, as súas cores e formas, imaxes proxectadas irrepetibles, as diminutas figuras que nos abstraen da realidade. Ademais, o murmurio ao xirar o cilindro, ao se xuntar de novo as pezas e crear novas fantasías. Nunca se repite nada, pasa e xa non volve ser. O universo sempre a mudar. Dun xeito aleatorio crúzanse as formas. O azar fai xurdir novos mundos: violetas, margaridas, estrelas, cadeas, exágonos, círculos, gaivotiñas, pétalos azuis, bolboretas…

Por iso penso a vida como un caleidoscopio. Caprichosa, xira, crea conexións, sorprende, nunca sabes a forma nova do que vai vir, as cores a cambiar.

Un xogo do destino, un fado, onde, en definitiva, todo se mestura.

Buscando inspiración recorrín ao fácil, coller unha imaxe de Shoot… (http://shootthestreet.com/)  e ver que me di.

E irremediablemente este home seguindo a dirección tróuxome ao recordo a estrea da pequena moto vermella que chegou á casa no Nadal. É para aforrar gasóleo, que os tempos non están para menos. Ai cando chegue ao traballo subida na miñá Visión cor vermella paixón! Ollade para a imaxe, esa que vai subida na moto da Honda calquera día son eu (pola ponte de Rande e sen acompañante, xa podo ter coidado!)

E como lle vou chamar? Pois Muchka, facendo homenaxe á vaca da película de Enrique Otero, Crebinski (http://www.crebinsky.com/) que vin xusto antes de estreala. Vai ser a miña compañeira, como o era o tótem galego para Mijail e Fiodor.

Tiña medo a subir nela, pero en realidade é como unha bici con motor. É divertida.

Sempre me deron unha certa envexa aqueles que no verán van coas súas guedellas ao vento por fóra do casco, coa liberdade do voo que debe supor circular nun vehículo de dúas rodas en lugar de ir abafado dentro da ranchera que sen aire acondicionado me transporta dun lado ao outro. E agora, ao comezar o bo tempo, serei eu a protagonista da estrada a dúas rodas. Sen problemas para aparcar… viaxando a un ritmo agradable… Canto me tarda!

Por suposto a foto dá para outro comentario, pero hoxe pasou un pouco a cor gris e cambiei á vermella.

PD: Gustoume moito a película Crebinski. Xenial. Sobre todo o xeito en  como partindo da sinxeleza vai cobrando corpo dun xeito amable e entrañable. Todo un privilexio para o cine galego.

Miguel de Unamuno

http://periodismohumano.com/en-conflicto/del-paraiso-de-zahra-al-infierno-de-iran.html

A Khalil, a elaboración do seu libro máis difícil e máis emocional quitoulle o soño. “Non podía ir a Irán para inspirarme e dediqueime a buscar imaxes reais en Internet. Cando comecei a revisar as fotografías de cadáveres, aqueles rostros afectáronme tanto que non podía durmir e perdín o apetito”. No caso do seu compañeiro Amir, os acontecementos en Irán lévanlle desvelando algúns anos máis. Concretamente desde que era un neno, cando a súa escola alzábase fronte aos muros de Evin, símbolo dos crimes políticos dos réximes que controlan Irán desde fai décadas.

Crecín en Irán ata os 12 anos. Cando era un neno a miña escola estaba fronte á prisión de Evin, e naquel momento falábase moito sobre os presos políticos e as torturas, criticábase moito ao Shah. Por un breve período de tempo, que empezou ata antes da revolución, grazas á liberación de presos políticos houbo a sensación de que os crimes que alí tiñan lugar ían finalizar: cando chegou Jomeini ao poder a xente volveu desaparecer, volveu ser executada…”A sombra de Evin non o abandonou desde entón. “Sempre tiven a impresión de que Evin non nos pertencía, de que había que porlle fin”, reflexiona.

En lugar diso, Evin retomou un papel central no pesadelo de Amir, de Khalil e de decenas de miles de iranianos en xuño de 2009, cando parte da poboación das principais cidades botouse ás rúas para denunciar o que consideraban unha fraude electoral: as eleccións presidenciais que devolveron o poder a Mahmud Ahmadineyad a pesar das sondaxes que daban a vitoria ao líder reformista Mir Hussein Musavi, e que xerou a revolución verde, reprimida de forma sanguenta polas forzas de Seguridade. Miles de mozos foron arrestados, 70 perderon a vida por expresar as súas dúbidas sobre os resultados electorais. O réxime admitiu ter en prisión a 4.000 manifestantes que foron torturados, algúns violados.

Produto daqueles desvelos é un sobrecogedor libro en forma de cómic sobre a marea verde que desbordou as grandes avenidas de Irán e puxo ao réxime islámico na peor tesitura social que vive desde 1979. O Paraíso de Zahra, a novela gráfica elaborada por Khalil e Amir -nomees de pila dos seus autores, que prefiren manterse no anonimato para evitar as represalias do réxime- e publicada en España pola Editorial Norma, é o relato rotundo da represión que seguiu ás manifestacións e que secuestrou a unha sociedade: non só aos mozos desaparecidos en prisións tan notorias como Evin ou Kahrizak, senón aos seus familiares, veciños e amigos, tocados para sempre polo horror do réxime.

A historia comeza cun recordo horrible, ese tipo de memorias infantís que acoden á mente e sobrecogen o corazón ata na madurez da vida. Unha camada de cans recentemente nados asasinada a palazos, sepultados no anonimato, condenada ao esquecemento: para os autores do Paraíso de Zahra, unha metáfora redonda de como o réxime trata a unha xeración de iranianas silenciándoos a golpes, enterrándoos en prisións das que nunca sairán, abocándoos ao esquecemento senón fóra polo valor das súas familias e por iniciativas como este cómic político cru e desgarrador que trata de manter viva a chama da oposición ao réxime teocrático.

O relato sorprende pola súa sinxeleza e a súa forza. Unha nai, Zahra, que perde ao seu fillo Mehdi -un mozo de 19 anos afeccionado ao rap e devoto admirador de Zidanne- nunha das protestas e comeza unha desagarradora procura xunto á súa outro fillo, Hassan, o bloguero que narra en primeira persoa a descorazonadora misión familiar.

Behest-e Zahra, o paraíso de Zahra, é o nome que recibe o maior cemiterio de Teherán onde xacen os caídos na revolución islámica e as vítimas da guerra Irán-Iraq, entre outros mártires. Un paraíso tornado en inferno para moitos, como a familia de Mehdi, dado que se di que alí foron enterrados de forma secreta os desaparecidos da revolución verde. Un símbolo que Amir e Khalil empregan para unificar o relato.

Todos os feitos que contamos están baseados en historias reais, pero no seu conxunto son ficción. É unha especie de docudrama de historias documentadas por organizacións de Dereitos Humanos, como Amnistía Internacional?. Iso converte ao Paraíso de Zahra nun balcón cara á sobrecogedora represión dos islamitas, onde as familias dos desaparecidos pérdense no corrupto labirinto burocrático, unha maquinaria infame da que todos son vítimas.

“Tiven o hándicap de non estar alí, non puiden debuxar observando á xente real pero se o fixo correría riscos que posiblemente me impediron cumprir a miña misión”, continúa Khalil nunha conversación mantida mediante videoconferencia desde Estados Unidos, onde ambos residen. “Pero dispuña doutra forma de asomarme á loita pola democracia, pola liberdade e a dignidade, que se puido ver en todo o mundo grazas ao milagre das novas tecnoloxías que os iranianos tiveron o enxeño de utilizar”. Un enxeño que herdarían os seus veciños árabes nas súas respectivas revolucións, e un exemplo que adoptarían en Occidente, desde España ata Wall Street, para mostrar o seu rexeitamento cara ao sistema e reivindicar dignidade. “É o mesmo, os indignados españois comparten a mesma loita pola dignidade”, incide Khalil.

A conversación céntrase no concepto de dignidade e nas múltiples formas de arrebatarllas ao ser humano. A máis representativa, a máis difícil de dixerir, é seguramente a violación como forma de tortura, unha das escenas máis estremecedoras do Paraíso de Zahra. Nun momento da novela, Hassan entrevístase cun mozo que compartiu cela co seu irmán na prisión de Kahrizak. O rapaz non sae do seu cuarto desde a súa liberación: cóntalle o motivo. “¡Fun violado! Violado no nome de Deus, no nome de Irán, no nome do profeta. É a República Islámica, e non eu, a que foi cuberta de inmundicia”.

Non se trata dunha acusación gratuíta. Un dos principais líderes opositores iranianos, Mehdi Karrubi, sorprendeu dous meses logo da revolución verde presentando testemuños de violacións de novos -homes e mulleres- en prisión. “A violación, usada como un elemento de humillación, pretende arrebatar a masculinidad aos homes e a integridade e a honra das mulleres. Karrubi denunciouno e moitas ONG documentárono. Unha violación pon en cuestión a completa lexitimidade da república islámica porque con ela viólase o máis sacro dos iranianos”, debulla Amir.

“Fomos coidadosos para non resultar obscenos nin pornográficos”, engade o activista iraniano.”Para min foi foi unha das escena máis difíciles da miña carreira”, di Khalil, un experimentado caricaturista, ben coñecido en Oriente Próximo polas súas viñetas políticas. “Debuxalo obrigoume a profundar e iso foi realmente duro, porque me sentía coma se estivese sendo violado; cando debuxaba a xente aforcada de guindastres terminábame sentindo a piques de ser aforcado; as fotos da morgue. Pero é importante recrear estes detalles para que a xente entenda que non é unha broma, que isto é real. Non podiamos pedir á xente que simplemente llo imaxinase”.

A idea de recrear os acontecementos no Paraíso de Zahra xurdiu en plena marea verde, cando os iranianos no exilio vivían os acontecementos con insaciable voracidade. Especialmente Amir, que nunca deixou aquela fiestra do colexio desde onde observaba a tenebrosa Evin.

“Foi máis fácil sacar a Amir de Irán que sacar Irán de Amir”, chancea Khalil. “É coma se nunca abandonase o país ata se o seu corpo non está alí”. “Resultounos obvio que debiamos facer algo, pero a inspiración chegou tras ver un poderoso vídeo en YouTube dunha nai que perdera ao seu fillo e que lle estaba dando sepultura no paraíso de Zahra”, explica o seu colega. “Alí había desesperanza, dor, rabia… e toda a súa electricidade alcanzounos de cheo. Estaba agarrada ao cadaleito do seu fillo sen querer case enterralo e iso foi a directa inspiración da historia”, explica. “Pero non quixemos basearnos nunha soa historia porque poriamos en perigo aos seus protagonistas e tamén porque a historia de Irán é moito máis ampla que a dunha familia, é unha historia de moitas familias, por iso é polo que fixésemos unha composición de feitos”.

Ao principio, foi unha sucesión de capítulos publicadas na páxina oficial, o cal motivou aos seus lectores e, grazas á masiva resposta destes -recibiron reaccións de 151 países- aos seus autores, tal como explican estes. “Unha novela gráfica é unha empresa difícil e solitaria, un produto que require tempo. A reacción dos lectores foi un aliciente, non só por estar en contacto con xente de todo o mundo, senón porque se converteu nunha especie de maratón onde estabamos rodeados de xente que nos animaba e enviábanos enerxía. A xente ata nos traducía a linguaxes onde aínda non apareceu a obra, como polaco, xaponés ou indonesio, na web. Logo veu o feito de que importantes editoriais de todo o mundo interesásense pola nosa obra. Sentimos que o mundo apoiábanos e que ao mundo importáballe Irán”.

Iso foi unha inxección de ánimo nun contexto non especialmente motivado. “Os iranianos senten traizoados por Occidente”, sinala Khalil. “Ao principio houbo fascinación polas imaxes da morte de Neda, pero unha vez que se afastaron as cámaras se evaporó a solidariedade”. As modas mediáticas desprazaron a revolución verde a un segundo plano, mentres a loita -e a vida- segue en Irán. Porque Khalil e Amir concentraron o seu empeño en mostrar non só a cara máis amarga dos iranianos. “Tratamos de balancear a historia mostrando a vida cotiá, demostrando que pese ao horrible sistema, no medio da experiencia fascista que viven, a xente segue vivindo, gozando, amando”, continúa Khalil.

As mulleres -nais, irmás, amantes, noivas ou simples cidadás- xogan un papel central no Paraíso de Zahra. Non só Zahra, a nai ficticia de Mehdi e elemento unificador da novela, senón todas as mulleres que desafían o medo ao sistema para coñecer a sorte dos seus desaparecidos.

“As Nais da Praza de Maio inspiraron a mulleres de todo o mundo, incluídas as de Irán”, explica Khalil. “É impresionante ver a determinación desas mulleres, que seguirán manfiestándose ata o día da súa morte. En Teherán ocorre o mesmo fenómeno: a pesar de ser reprimidas, unha vez por semana acoden ao mesmo parque de Teherán, sen fraquear. As mulleres, nas revolucións, adoitan ser máis valentes que os homes”, engade o caricaturista.

O libro está firmemente documentado, incluído no que respecta ás mulleres. Unha das máis coñecidas, Bahareh Hedayat, responsable da Campaña do Millón de Firmas que esixe igualdade de sexos na lei iraniana, foi condenada a nove anos e medio de prisión por “reunión e confabulación contra o réxime” e por insultar ao líder supremo da República Islámica, verdadeiro home forte do país, o aiatolá Jatamí. Segundo a Premio Nobel Shirin Ebadi, a valente avogada iraniana, 42 avogados foron perseguidos polo réxime. O Comité para a Protección dos Xornalistas denuncia que 34 profesionais foron detidos en 2010, entre eles Mohammad Davari, sentenciado a cinco anos por airear testemuños de prisioneiros de Kahrizak que denunciaron ser torturados e violados. Un informe de Nacións Unidas do pasado setembro facíase eco de 300 execucións secretas na prisión de Vakilabad en 2010, e doutras 146 en 2011. Activistas, políticos, cineastas, intelectuais… calquera que mostrase unha actitude crítica cara ao réxime dos aiatolás sufriu a ira da teocracia iraniana.

Significa iso que os iranianos, xa sexa no seu país ou no exilio, estean a favor dunha intervención militar como a que adoitan suxerir Estados Unidos ou Israel… De ningún xeito, explican Khalil e Amir. “Non queremos que ninguén dane aos iranianos, nin o réxime nin unha potencia estranxeira: iso empeoraríao todo”, din resoltos. “Queremos solidariedade en lugar de bombas, queremos liberdade e dignidade. Un ataque exterior só reforzaría ao réxime?. E os iranianos, segundo os autores do Paraíso de Zahra, xa plantaron o xerme da súa revolución. “Está baixo terra pero iso non significa que sexa aniquilada”, apunta Khalil. “A resistencia segue na sociedade e renacerá cando chegue o momento”.

Agora, o soño dos autores é que O Paraíso de Zahra poida gozarse en Irán. Xa traballan na tradución ao farsi, aínda que saben que non gañarán diñeiro con iso porque a única forma será mediante fotocopias clandestinas como as que custaron máis dunha malleira a un dos personaxes do seu libro por distribuír copias da fotografía de Mehdi coa palabra desaparecido. “Non queremos facer diñeiro, senón que este libro sexa o espello da enerxía que nos chega desde Irán”, puntualiza Khalil. “Queremos servir de testemuñas ao mundo e animar aos nosos irmáns para que non se deixen vencer”.

http://periodismohumano.com/en-conflicto/del-paraiso-de-zahra-al-infierno-de-iran.html

O frío tenme aterecida, ata o punto de que as ideas e verbas están a hibernar dun xeito un tanto triste. Vai sol, é certo, mais a respiración córtase ao saír á rúa e o sol só é un lapso no xélido ambiente. De aí que un se reclúa na casa para dar unha volta polos andeis, escoller unha historia e viaxar.

Desta volta escollín Irán. Da man de Marjane Satrapi e do seu Persépole recuei aos anos 80, á Persia do réxime islamista. Comprobei que o frío asolaga o ambiente, mesmo as lecturas fan xogo coas circunstancias meteorolóxicas. Cantas incongruencias, incoherencias, crueldades… O regusto amargo que producen os “heroes”. E a certeza de que nos manipula un poder supremo e superior ao seu antollo. Quedan as revolucións, pero estas cara a onde tiran? Aos revolucionarios encarcerados que se ergueran contra o Xa Reza soltáronos para combater contra os iraquís, e a metade morreron na loita. Visto desde fóra non se trataba dunha liberación, era unha condea a morte en nome dunha patria, realmente teñen sentido as patrias e patriotismos? Que babecos somos! 

E lendo o libro aínda se incrustou máis o frío no meu corpo, chegoume ata a medula. Que frío vai! Nada cambia. No Golfo Pérsico, pola contra, anda todo máis quente. A insoportable inmutabilidade do ser! De novo Irán no horizonte. De novo bos e malos. De novo maniqueísmos. E aínda máis frío. 

E é por iso que escollín como imaxe que fala por min, ese ceo gris, gris e treboento.

É pola mañá. Unha mañá neboenta, fría, xeada do mes de Nadal. Decembro a piques de rematar, finaliza novamente un ano máis. Comezan, no mesmo ciclo, as vacacións no berce, na cidade do Lucus Augusti. O hoxe meu bosque sagrado. Bosque, fraga, rueiros… entre os que camiñaron os meus antergos nos seus trafegos cotiáns.

Laxes serenas do recordo.

Lembranzas avelaíñas nesta mañá de Nadal facédesme as beiras, sodes compañeiras no meu voo a tempos pasados, no meu regreso a tempos presentes… por unhas rúas que habitan permanentemente o meu corazón.