COMA SEMPRE

Felizmente repítense as estacións, repítese o verán. E chega o ansiado descanso e con el as súas rutinas: reencontros devecidos, con persoas e lugares; espazos diferentes, a praia e a horta; as nosas viaxes.

Con variacións, facemos unha paréntese e todo torna máis vivo. Na casa, o xardín énchese de flores. Temos rosas todo o verán, margaridas, hibiscos… Dámoslle vida a novas aromáticas: ourego, romeu, salvia, helicrisio -que ben cheira!- , lavanda…

Regresamos ás terras do Morrazo, onde nos agarda a praia  de Tuia, onde a mente se deixa acariñar polo rumor do ir e vir das ondas e o baño se torna reparador. É o paraíso.

Chegan os reencontros entrañables. A madriña, o afillado. Tanto e tan pouco tempo.

E volvemos xuntos a Portugal; ti e máis eu, nunha  escapada de obrigado cumprimento. Desta volta foi Lisboa. As súas cores, a súa luz. Subidas e baixadas. Alfama, Jerónimos, Chiado,  o Carmo….Os gelados,, a pel salgada. As tardiñas no jardín dos camelios centenarios. E ao regreso, a música de Deolinda. A parada en Buçaco.

Un novo verán no que se repiten moitos “coma sempre” e se recupera algún “hai tempo”. Como nunha espiral. Como nunha espiral.

QUERO VIVIR EN GALEGO

Hoxe cambio un pouco de rexistro. Estou xa cansa abondo de non poder vivir na miña terra no meu idioma. Que sería para min vivir no meu idioma? Pois, primeiro, poder desenvolver a miña vida falando e escoitando galego con normalidade: poder ir ao cine e ver as pelis en galego -calquera!-, poder ler una revista de moda en galego -non hai ninguna-, poder ser atendida en galego nas tendas -sempre!-, poder traducir un texto longo ou un arquivo con facilidade e rapidez… e non sufrir ao ver que o galego é unha moeda de cambio -como desgrazadamente nos divorcios o son os fillos e as fillas-… Unha chea de situacións que non teño na miña lingua, que xa está ben!

Vamos, poder vivir en galego en Galicia igual que os portugueses e as portuguesas viven en portugués en Portugal. Sen extrañezas. Que iso do bililingüismo non é certo…. Hai unha lingua  na que se vive e outras que se falan ou dominan…

PERO NAI SÓ HAI UNHA!

CICATRICES

Nemo, olla, di o dicionario que unha cicatriz é un “tecido” orgánico novo que repara as perdas de substancia dos órganos e tecidos, e iso faime pensar en ti e min.

Estamos de novo os dous en Bueu, neste piso no que medraches, e case van seis anos E regresamos diferentes, os dous coma cicatrices… Sempre se regresa diferente…

Os dous máis serenos e coa morriña chairega pegada á nosa pel… Traemos canda nós os arrecendos das flores novas para espallalos pola area mariñá… Que saibam aquí da nosa  herba, do noso regato do Cepelo, da nosa fala…

E de novo na casa, falar do salitre de acó… Que ten o seu aquel …

SIGNIFICADOS NO BALEIRO

IMG_2674

 

Semella que están esperando por nós. Ausentes.

Por nós que nun serán calquera , logo de cortar a herba, sentamos xuntos a tomar té moruno.

Por nós, que na caloriña dun mediodía de sábado, na primavera, sentamos xuntos a ler o xornal, desfrutando tamén do vermú.

Por nós, que as habitamos en cada estación.

E logo, ao regresar, baixo o castiñeiro, volvemos darlles sentido.

RECUNCHO

Imaxe

 

Foi un dos recunchos que el preparou, acondicionou… e ti imaxinas que pensou en ti cando con agarimo traballou este espazo. Sabe que gustas de ler ao aire libre no verán, que nas vacacións les sen mirar o reloxo, que te mergullas nas historias e dan as horas. Que mirar a vida pasar no tempo detido tamén che fai sentir ben. E hoxe, co cansazo acumulado logo de días de hospital, coa tristura selada ao corazón, porque cando aparece a enfermidade sempre hai un antes e un despois… Cando vives na fronteira do onte e do mañá, cando xa quedan atrás os días en que as cousas eran diferentes… 

Revisas as fotos dos recunchos da casa nos que houbo un tempo feliz e axúdanche a pensar no que che dicían “Mañá mellor, mañá mellor” para axudar a saír adiante…

E, tenramente, convénceste de que é certo: “Mañá mellor”

 

FEITIZO

FEITIZO DO SOLPOR CHAIREGO

FEITIZO DO SOLPOR CHAIREGO

 

Atrapáronme as súas cores. O sol debuxando nas nubes un ave fénix de ás azul aço, planeando sobre amarelos e corais. Co azul areado coroando a viaxe.

O millo recén cortado despexou a chaira e o marrón da terra acompaña o noso camiño de outono.

A fin de semana remata e nós,  coma sempre… mantendo a feliz rutina das andainas.

 

 

 

 

 

 

 

O COTÍO

IMG_0851[1]IMG_0835[1]

A recolleita das flores do hibisco e das cabazas marca o comezo dunha nova xeira no ano. Atrás fican as horas de praia e sol. As follas das bidueiras, secas, protagonizan chuvias de papel que engalanan, coma se dunha celebración se tratase, a atmosfera. Chega o outono. De cor laranxa, de tons terra son os novos días. Cunha luz de sol baixo e forte.

Tamén as treboadas. Os cambios rápidos.

A nova estación.

O principio do outono, no seu mes de setembro e outubro vainos preparando para o parón do inverno. De aí a caída da luz, da sombra….mais devagar, sen brusquidades.

Ë nese cambio cando a rutina xa non ten marcha atrás.

SIMETRÍAS

XOANIÑA UNIDO PARALELOS

XOANIÑA UNIDO PARALELOS

Aférraste coas túas simetrías vermellas e negras, danzas abaneada polo lene aire que circula por entre os fentos, cos seus verdes brillantes… e detés a nosa mirada nun espectáculo único.

Paralelismos, formas xeométricas… nunha orde natural de entropías, que á súa vez os converte en asimetrías.

E de súpeto sucede, a maxia da coincidencia.

Nun novelo tan difícil de navegar! Pero entre milleiros de posibilidades, nunha complexa e tan imposible estatística, sucede… Os trasnos xuntan os paralelos e convértenos en liñas converxentes, a acoplarse paseniñamente, acadando a xusta madureza que fai da vida un espectáculo fermoso para vivir.

 

PRANTO

Que días máis tristes! Mortes a esgalla. É certo que sempre as houbo, pero desta volta …

non hai moito para onde ir. Iso que lle chaman “Margen Protector”. A quen protexen? Nin tan siquera aos seus.

Todos estamos a perder. Claro, os mortos xa o perderon todo. Pero os vivos non é que teñamos gañado moito.

A aniquilación do ser humano continúa.

E este artigo sáeme ben triste, pero é o que hai.

Por iso vou poñer unha foto do mar, das nubes, da area…

PARA SOBREVIVIR, SE É QUE SE PODE

IMG_0471[1]

MAR, AREA, NUBES… A LIBERDADE DA NAVEGACIÓN E DO AIRE

ORBALLO

IMG_0390

Flores en auga afumada do San Xoán

 

Pola mañanciña o orballo dáballe un aspecto máxico. Ao saír fóra aínda chegaba o recendo a fume de San Xoán. Cheiraba a verán. A noite máxica xa fuxira, pero quedaba un ronsel de pérolas nas roseiras, nas follas da abelaneira, na terra. A mañá rezumaba serenidade. Verde, amarelo tímido, coral, vermello,branco… da herba, das rosas, dos amorodos, das flores.

A casa floreada para espantar meigas, os pétalos en auga para facer un pacto coa eterna xuventude e coa fermosura.

A mañá do 24, do día de San Xoán, sempre na memoria.