FLORES NAS HORAS

IMG_1730

Como era costume, os sábados gustaba de sentar na galería e ollar pola ventá. Ver a vida pasar en forma de estacións -os primeiros gromos, o sol a cachón, os ocres outonizos ou as árbores espidas, cos seus esqueletos trementes-. Con todo, cumpría non deixarse levar polas ensoñacións, un dos seus entretementos favoritos. Deixarse levar…. Non podía ser! Tiña que rematar a lectura que comezara, xa estaba ben de empezar os libros e non rematalos… Ou rematar aquel relato para o cal xa atopara personaxe, Xacobe, un carpinteiro, como o seu avó.

Inevitablemente volveu a ollada ao pasado. Na galería acompáñana obxectos que lle falan del, das horas do pasado, do paso do tempo. Ese fluír que tanto a angustiou no seu tempo e que agora xa toma como un feito natural. O tempo pasa, pero os recordos que nos deixa son flores, flores que acompañan ás agullas do reloxo. As tardes cos avós na Chanca, os días de verán cos pais, os paseos por Lugo coa nai, as escapadas coa parella, os paseos pola praia cos cans….

Non podía deixalas murchar, e por iso agora escribe con voráxine desde a súa fiestra que, como en Mar adentro, lle permite voar lonxe.

Non pode deixar que as rutinas do día a día lle fanen as flores que han nacer. E xúrase a si mesmo vivir o tempo intensamente para nun futuro recoller rosas, buganvillas, iris, xeranios…. que cos seus aromas han acompañar as horas do reloxo.

Advertisements

One thought on “FLORES NAS HORAS

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s