PRANTO

Que días máis tristes! Mortes a esgalla. É certo que sempre as houbo, pero desta volta …

non hai moito para onde ir. Iso que lle chaman “Margen Protector”. A quen protexen? Nin tan siquera aos seus.

Todos estamos a perder. Claro, os mortos xa o perderon todo. Pero os vivos non é que teñamos gañado moito.

A aniquilación do ser humano continúa.

E este artigo sáeme ben triste, pero é o que hai.

Por iso vou poñer unha foto do mar, das nubes, da area…

PARA SOBREVIVIR, SE É QUE SE PODE

IMG_0471[1]

MAR, AREA, NUBES… A LIBERDADE DA NAVEGACIÓN E DO AIRE

Advertisements

ORBALLO

IMG_0390

Flores en auga afumada do San Xoán

 

Pola mañanciña o orballo dáballe un aspecto máxico. Ao saír fóra aínda chegaba o recendo a fume de San Xoán. Cheiraba a verán. A noite máxica xa fuxira, pero quedaba un ronsel de pérolas nas roseiras, nas follas da abelaneira, na terra. A mañá rezumaba serenidade. Verde, amarelo tímido, coral, vermello,branco… da herba, das rosas, dos amorodos, das flores.

A casa floreada para espantar meigas, os pétalos en auga para facer un pacto coa eterna xuventude e coa fermosura.

A mañá do 24, do día de San Xoán, sempre na memoria.

HERBA EN MAIO

 

Hoxe está a herba medrada, a auga e o sol axudáronlle a medrar ben. Mais o xardín toca coidalo. Imos pasar o cortacéspede e de paso contactamos un pouco coa mai NATURA. Estase ben ao agocho da terra, da súa humidade que aínda se respira e penetra na pel, a súa lentura. A súa cor marrón escura, coma o chocolate. E a cor das flores. De momento aínda estamos no tempo do verde, e da luz. Hoxe o sol agasállanos.

Revolta dos caraveis

Unha flor e unha canción lévanme a un 25 de abril. Onte celebrábase o aniversario dunha revolta necesaria. Nos tempos grises que vivimos farían falla moitas flores que nos debuxasen sorrisos nas nosas faces contracturadas. O cansazo e a impotencia trazan liñas neles moi ríxidas. Haberían posuír máis plasticidade e lanzar sorrisos. Pero pouco tempo queda para iso, están lonxe. Quizais aínda nos queden mil primaveras máis, quizais este tempo de inverno que chega neste tráxico abril … só sexa unha paréntese.

Unha utopía: o pobo é quen máis ordena.

BONXE NEVADO

Imaxe

image

 

Hai uns días que Mequiños ollaba desde a fiestra para a chuvia. Hoxe, escondíase no radiador, logo de saír dar unha volta polos arredores e comprobar a friaxe da neve recén caída. Algunhas árbores manteñen a follaxe e acollen nas súas follas o fenómeno excepcional que nos pon en alerta. Outras, coma o vello castiñeiro, coas súas pólas espidiñas, debuxan unha imaxe de retortas veas esbrancuxadas. O seu esquelete sinuoso resulta tan espectacular como o agromar da primavera. Son  excepcións que cambian a monotonía, que nos obrigan a un alto no camiño, e que lle dan unha nova cor aos nosos pesimismos. Logo virán días de sol e a luz anegará as nosas retinas. De momento, esta meteoroloxía fainos pensar en lareiras “á lus do candil”.

 

FAME

 

Hoxe quixera optimismo, pero non podo. Nunca pensei ver a fame tan de cerca. E por riba, fame sen libros. Xa non me vale de consolo o lema que lle collín a Lorca “medio pan y un libro”. O medio pan estase facendo moi medio, cada vez máis medio. E os libros xa ninguén os quere. Xa chegamos ao punto onde os deuses maiores querían. Tanto ten. A ignorancia trae fame, e a fame ignorancia. E xa hai rapaces para os que a única comida comeza a ser o leite con pan, e cando nos sequen as vacas? Vou soñar con vacas que dean moito leite.

DOCES Á BEIRA DO TÂMEGA

Verán, os ríos van baixos. Quedan illotes areentos que cambian a paisaxe.

O Tâmega acompañou a nosa degustación do postre típico de Amarante. Non lembro o seu nome, mais sóubome a paraíso, nun instante cos que a vida te agasalla ás veces, un instante de tenrura e serenidade.

Estaba feito con xemas de ovo e almibre por riba, tiña unha textura engaiolante, ao chegar ao padal e espallar todo o seu sabor inundou de pracer o momento.

A tenrura nun envoltorio exquisitamente preparado, acompañado do ritual característico dos portugueses. Non sei que valería máis, se aquel par de pasteliños ou a caixiña en que amorosamente nolos prepararon.

A tapa da caixiña lembroume un azulexo portugués, coa cor azul anil de louza, naquel atardecer de verán en Amarante.

LUME NOVO

En el final del partido se alcanzó un 90% de share. EFE

Veño de dar unha volta polos últimos comentarios de filispines e síntome feliz ao comprobar que aínda que levo tempo ausente das letras, a xente segue a participar nel. Graciñas, iso dáme novos pulos.

O lume novo pasou. As lapelas debuxaron pantasmas na paisaxe do luscofusco. Os pétalos e as herbas aromáticas déronlle un toque máxico á auga. E agora iniciamos un novo ciclo.

Xa se respira o verán por todas partes: as terrazas falangueiras e riseiras -aínda que menos concurridas que en épocas pasadas-, a mocidade brincando polas rúas, a televisión emitindo noticias de xente que marcha de vacacións -noticia sesgada, cantos quedan paseando polas rúas coa ollada perdida pola incertidume!- As copas de fútbol do verán…Mais o ciclo do tempo avanza coma se nada, non se detén pese ás circunstancias. Incertas circunstancias.

E o fútbol en primeiro plano. Nunca vexo un partido de fútbol, non sei nin como se chaman os xogadores, recoñezo a miña ignorancia en tema tan popular. Non obstante, direivos que onte vin o partido do ano, e non me defraudou. De todo, quédome con ese grupo de mozos varudos e afoutos, loitando pola vitoria. O valor do grupo, do traballo feito entre varios, sen individualidades… Sabe moito máis, é moito máis fermoso.

comic21

Como sigo escasa de tempo para escribir (agora que lle pillara o truco!), pois déixovos aquí unha nova que me chegou hoxe. A publicación dun libro para apoiar a causa dunha Asociación de Síndrome de Down, a de Valencia.

Trátase dunha iniciativa fermosa. Un día fixeron números e pensaron en como conseguir financiación e ocorréuselles este proxecto.

Por certo, o 21 de marzo, ademais de ser o Día Mundial da Poesía tamén foi o Día Mundial do Síndrome de Down. Poesía e Síndrome de Down xuntos, boa e acertada data. O comezo da primavera.

Se queredes saber máis: http://comic21.org

HIPOTECADOS

Imaxe tomada do blog http://basseta2007.blogspot.com.es/2012/03/medidas-de-proteccion-deudores.html

 

NADA DE SEU

 

Nada de seu, todo prestado.

Afundida en débedas ata as orellas.

Estarei obrigada a comigo

pagar por min,

pola vida dar a vida.

Xa está así establecido:

o corazón para devolver

e o fígado para devolver

e cada dedo por separado.

Demasiado tarde para romper as cláusulas do contrato.

Vanme arrincar as débedas

xunto coa pel.

Camiño polo mundo 

entre unha multitude doutros debedores.

Sobre uns pesa o recargo

do pagamento das súas ás.

Outros, querendo sen querer,

renderán contas das follas.

Na columna do Debe

todos os nosos tecidos.

Ningunha pestana, ningún pedúnculo

que conservar para sempre.

O inventario é preciso

e semella

que temos que quedar sen nada.

Non podo lembrar

onde, cando e para que

consentín que me abriran

esta conta.

A protesta en contra dela

denominámola alma.

E isto é o único

que non hai no inventario.

Fin e principio, Wislawa Szymborska, Premio Nóbel de Literatura de 1996

Estamos no límite do rescate? Pasará o de Grecia? Que pobres infelices somos. Quitáronnos todo, menos a  alma. Xa o dicía eu, deixarannos sen nada, pero todo o que aprendamos na vida, iso si que ha quedar para nós, é o único que non van poder roubarnos.