xuño, máxica luz

(…)

Unha cerdeira é un navío inquedo

que parte na mañá

e loita, e vence,

e síntese apretado polo vento,

e trae a luz sumisa, acribillada

estendida na xarcia vitoriosa.

(…)

Os poemas da ausencia. Primeira parte, Antón Avilés de Taramancos

Dous momentos da mesma rosa, a primeira rosa da primavera. 

Ao vela lembreime da cerdeira do poema de Avilés de Taramancos. 

A rosa de Bonxe sentiuse apretada pola choiva, mais nun día en que escampou, loitou pola vida e pola luz ata chegar ao esplendor na tardiña. 

Cando chegue hoxe, haberá outras rosas -hai quince días a roseira estaba inzada de gromos-, e o espectáculo da luz e das flores darame enerxía para comezar unha nova semana. Á espera da apoteose, na noite de San Xoán, en que florearemos as casas e espantaremos meigallos, que boa falla que fai!

NOITE DE LÚA

IMAXE: 

Aquela noite meiga a lúa deixouse fotografar. Estabamos a estrear máquina nova e noites de primavera. 

Hoxe chove, chove, chove… Non se ve a lúa. Mais seguro que aló na Chaira as ras seguen a cantar os seus rítmicos sons nunha danza nupcial repetida primavera tras primavera. E polo día o cuco a cantar, a falarnos coa súa aguda e forte voz, que chega a todos os recunchos da Terra Chá. Escóndese entre os piñeirais, entre os soutos, xunto co peto, co xílgaro, co merlo, coa bubela… Xa os vin e escoitei a todos este venres, e foi volver ao paraíso, onde semana tras semana éncheseme o peito para poder regresar ao Morrazo, e traer novas do rural ás terras mariñas, onde tamén se intúe a voz de sereas que dormen agochadas nas illas.

POEMA:

ROMANCE DE LA LUNA, LUNA
La luna vino a la fragua
con su polisón de nardos.
El niño la mira mira.
El niño la está mirando.
En el aire conmovido
mueve la luna sus brazos
y enseña, lúbrica y pura,
sus senos de duro estaño.
Huye luna, luna, luna.
Si vinieran los gitanos,
harían con tu corazón
collares y anillos blancos.
Niño,  déjame que baile.
Cuando vengan los gitanos,
te encontrarán sobre el yunque
con los ojillos cerrados.
Huye luna, luna, luna,
que ya siento sus caballos.
Niño, déjame, no pises
mi blancor almidonado.
El jinete se acercaba
tocando el tambor del llano.
Dentro de la fragua el niño,
tiene los ojos cerrados.
Por el olivar venían,
bronce y sueño, los gitanos.
Las cabezas levantadas
y los ojos entornados.
Cómo canta la zumaya,
¡ay cómo canta en el árbol!
Por el cielo va la luna
con un niño de la mano.
Dentro de la fragua lloran,
dando gritos, los gitanos.
El aire la vela vela.
El aire la está velando.

Romancero gintano, Federico García Lorca