AMIGAS PARA SEMPRE

Artigo adicado a todas as colegas traballadoras, que aínda saben sorrir.

8 de marzo. Día da muller traballadora.

Había que escribir a versión feminina dun antigo post. E matinando, matinando… dei coa imaxe. Polo azar, polas redes que tende o destino, ás veces sucede que se encrucillan camiños. Os nosos xa hai ben tempo que se xuntaron.

Finais dos noventa (aínda non rematara o século XX, non si?). Unha cidade: Lugo.

Gustabamos de saír pola noite a observar o mundanal ruído, coñecer xentes, vidas. Ademais, eramos e continuamos a ser boas na difícil arte de filosofar. Valorabamos e valoramos a amistade, iso que quede por riba de todo. E así foi medrando a unión do cuarteto que figura na imaxe. E funcionou. Nin as difíciles circunstancias foron atrancos. Reunímonos como mínimo unha vez ao ano. A cidade xa non é Lugo. É onde cadra. Pero nós seguimos a ser as mesmas. O mesmo optimismo e a mesma ansia por sobrevivir.

Canto temos rido e chorado, e diso xa van anos!

PD I: Se o texto ou a imaxe prexudican seriamente a saúde, póñanse en contacto comigo e eliminaremos a foto do post. Mais, non cren que é unha instantánea estupenda?

PD II: O artigo foi escrito baixo a presión da música de UFO. O descubrimento do día. Os cuartetos sempre funcionaron de marabilla, e senón que llo digan aos Led Zeppelin, aos UFO, aos Rolling…. e un longo etc…


Eu, atendendo o meu amigo…

Where's The Bus?

Where’s The Bus? by Andre Bogaerthttp://shootthestreet.com/

O bus xa pasara. Todos os viaxeiros baixaran e iniciaran novas rutas. El. sen embargo, coa tranquilidade de supoñer o habitual, coa súa humilde bolsa da compra, esperaba pacientemente a que Silvia chegase. Posiblemente había moita xente na perruquería, e xa se sabe, as mulleres falan e falan, e ningunha é muda. En fin, que pachorrento, sen inquietarse, permanecía alí, co seu negro sobre fondo branco, sereno.

En ningún momento se lle pasara polo maxín que a muller non había volver sinais de vida, iso sucédelles aos outros, pero a un…! Iso queda lonxe, imposible.

As cousas, non obstante, ocorren. Sempre che ha suceder aquilo que sempre pensaches que que tráxico que che sucedese, que coitados aos que lles pasa… E, olla… , si que pasa. O fado sempre garda unha carta para nós. Boa ou mala, mais gárdaa, e tarde ou cedo gaña o xogo.

Silvia foi por tabaco e perdeuse polo camiño. O negro sobre branco subiría engordiño os chanzos do seu edificio, ao chegar á casa, por dicir algo, pousaría a bolsa no fregadeiro e sentaría. Derrotado. Logo ergueríase e, coa mesma pachorra de antes, só que agora chumbiza, vería afastarse mulleres ao lonxe, camiñando camiñares diversos… Unha delas sería Silvia. Tal vez aquela que enxergaba ao lonxe con zapatos vermellos de tacón, nun de atrás para adiante continuo, afastándose cada vez máis.

O vello lembrou con morriña aquel día en que contaba con bicar a Silvia na meixela para darlle os parabéns por un día máis.