DIÁLOGO CON MARK TWAIN

O secreto para saír adiante é empezar. E o secreto para empezar é dividir esa tarefa que parece abrumadoramente complexa en pequenas metas e comezar sen máis demora pola primeira.

MARK TWAIN

Aníñome coas mans rubíndome ás orellas, non deixando entrada a ningún son. Todo é ruído. Formigueo no corpo. Néboa mesta que cae como chumbo. E a ti, Mark, pregúntoche “Cal é a meta? Cal é a primeira tarefa? Se todo é un caos.”

Pensemos entón que neste solsticio lograremos esconxurar todos os males e fuxir a todas as bruxas. Haberá flores abondo coas que florear as casas? Os arrecendos de fiúncho, de malva, de romeu, de herba luisa… serán perfumes penetrantes que purificarán o aire da peste que todo o asolaga. E ao mencer… e ao mencer, que? …. Bañaremos os rostros coa auga do relente, e as nosas olladas mirarán outra realidade. Soñar ou non soñar?

Advertisements

xuño, máxica luz

(…)

Unha cerdeira é un navío inquedo

que parte na mañá

e loita, e vence,

e síntese apretado polo vento,

e trae a luz sumisa, acribillada

estendida na xarcia vitoriosa.

(…)

Os poemas da ausencia. Primeira parte, Antón Avilés de Taramancos

Dous momentos da mesma rosa, a primeira rosa da primavera. 

Ao vela lembreime da cerdeira do poema de Avilés de Taramancos. 

A rosa de Bonxe sentiuse apretada pola choiva, mais nun día en que escampou, loitou pola vida e pola luz ata chegar ao esplendor na tardiña. 

Cando chegue hoxe, haberá outras rosas -hai quince días a roseira estaba inzada de gromos-, e o espectáculo da luz e das flores darame enerxía para comezar unha nova semana. Á espera da apoteose, na noite de San Xoán, en que florearemos as casas e espantaremos meigallos, que boa falla que fai!

TEMPO DE LECER EN BONXE E LUGO

  

Xa me tirei na herba e contemplei as nubes no seu decorrer a saber cara a onde. O domingo disfrutei do paseo polo monte cos meus incondicionais cans, Nemo e mami Reineta. Nos seus ires e vires, Mequiños disfruta da vida na aldea. Descubrín que Gato ten o seu carácter, marca territorio que mete medo! O Garfield veciño veu visitarnos con toda a súa amabilidade, pero Gato púxoo a andar, literal. Non pensedes que iso me gusta moito, porque a terra é de todos, non hai mandatos, pero cousas de gatos. 

Aquí no paraíso son feliz. 

Os paseos por Lugo tamén me devolven a tempos pasados e me ubican ademais nun novo presente e me ofrecen un posible futuro. 

Paseando as rúas fotografei recunchos.

E na casa de Bonxe, as flores, árbores xa andan a reclamarme os dereitos de autor.

Nas próximas xornadas teño pendente a visita á olería. Alí, falar con Pepa e ver como traballa é todo un luxo. Se queredes ver algo sobre o seu quefacer, ten un blog que veño de descubrir: http://pepabonxe.blogspot.com.es/p/museo.html

Así están sendo as vacacións de primavera. A todo filispín!

A TODO FILISPÍN

Estamos no tempo en que os bulbos comezan a florecer, polo menos na casa de Bonxe xa temos narcisos. E os xacintos agromando. 

Pero hoxe non vos vou valar de flores, iso queda para outro artigo. Vouvos explicar a orixe do antropónimo do blog.

O nome deste blog xurdiu a raíz do uso da expresión “a todo filispín”, da que tiven noticia a través dun amigo que traballara en Ferrol e, nunha desas xuntanzas festivas, estivemos a falar do galego especial que se empregaba naquelas terras. A partir desas, demos en usar moito, na casa,  a expresión, tanto que ata lle chamamos “Filispín” a un can que apareceu perdido no monte, e que por certo moito de “filispín” non tiña, porque era un pachorras de moito coidado. Pero queríamoslle, ata que un día decidiu saír coñecer mundo, algo así coma o Principiño, e non volvemos saber máis del. Ben, o caso (e volvo ao tema que me ocupa, que logo parezo Cunqueiro, xa me gustaría!) é que cando tiven que pórlle o nome ao blog foi na época en que na casa estaba de moda a antedita expresión, e como eu teño un pouco de filispina, coa cabesiña sempre a bulir, a andar a todo filispín, pois escollín este nome. E xa vai para uns cantos anos.

Logo, viñen dar ao Morrazo e entereime de que aquí “fan gasolina”, expresión que penso vén do italiano, pois en dito idioma dise “facere la benzina”. E posiblemente houbese relacións comerciais cos italianos vía marítima? Ben isto é un filosofar persoal.

E a semana pasada cando atopei na rede o blog http://olgalalin.wordpress.com/2011/12/01/a-todo-filispin/ levei tremenda sorpresa, pois nel aparece un moi recomendable traballo sobre o galinglish, de onde vén a expresión “a todo filispín”. Se tedes uns minutos, visitádeo, merece a pena.

A CONQUISTA DUN CONTINENTE NOMEADO AMOR

 Calida e paseniñamente as nosas naves arribaron á enseada dos beijos. Adentrámonos na foz do continente Amor. Na que fica máis ao norte, no esteiro localizado xusto na entrada natural, a da Paixao. Á nosa dereita enxergabamos o cumio do Prazer e máis á esquerda a cadea montañosa Desejos, cos seus vales poboados de Sonhos. Iniciamos o percorrido cara ao sur, a conquista da zona fría constituía un reto difícil. Pero achegándonos e bordeando a costa da Persistencia, logo de xornadas de Affectos e de Amor, todo era posible. Habiamos superar Saudades, Rancores, Mágoas… e así chantariamos a nos bandeira na Punta do Odio, e bautizariámola cun novo nome, A punta do Bico. Lonxe estarían a Ilha do desprezo, a Separaçao e o Desdén. Aquela Ilha do Desprezo non era para nós. Os amantes aventureiros selariamos a nosa alianza na Punta do Bico, por sempre e para sempre.

E isto non é un Sonho.

 

 

AS ILLAS

Acolá están as illas. Paso a man polo lombo do vento

que mas deu coma un can no monte da perdiz

agardo que se ergan e voen sobre a mar.

Herba aquí ou acolá, Álvaro Cunqueiro

Buscaba poemas de amor, e polo medio xurdiu este poema de Álvaro Cunqueiro. E lembrei as persoas que hoxe estabamos na sucursal bancaria. Uns estaban preocupados  polo tema das fusións: os empregados, a incertidume do que será a semana que vén, trastocaranse as súas vidas a mercé da crise? E a pobriña da avoa, toda a vida a traballar e aforrar, que quería que o banco seguise a ser o mesmo, que a ver por que ía cambiar. E a muller que a piques dos corenta e cinco ía pedir un préstamo para arranxar a casiña dos avós, a quen se lle ocorre nestes tempos cos soldos á baixa, ilusa! E os mariñeiros a sacar cartos… Cantas illas! 

E xusto me cadra que estou a ler Ninguén de Fran Alonso, e o seu libro está poboado de illas.

Voaremos sobre o mar, o mar da incertidume e do antollo do meigo destino, nunha treboada que a saber onde nos deixará caer e como!

A PACIENTE ESPERA

Cuando espero dejar de esperar,

sucede tu caída dentro de mí.

Ya no soy más que un adentro.

ALEJANDRA PIZARNIK

 

http://shootthestreet.com/

Fotografía de Alessandro Greganti

Pasamos a vida enteira a esperar. Unhas veces levamos compaña no vagón; outras, deixámonos levar pola paisaxe que trala ventá debuxa o noso percorrido, ponlle fondo, como os murais de Banksy.

Se ollamos detidamente os personaxes que habitan a nosa historia cotiá, veremos que un 90% está atendendo que lle suceda algo inesperado. Un amor, un traballo, unha sorpresa que lle dea vidiña á vida, un fillo, un can, un gato… Tanto esperamos! E o mellor de todo, é que algo sempre recibimos, decatámonos?

Eu, a verdade, ademais de esperar, teño a teima de facer esperar, para desesperación das miñas amistades, que pacientemente aceptan eses minutos roubados. Convírtome en pequena ladroa do tempo alleo, é difícil de remediar, como máximo unhas desculpas. Levo toda unha vida esperando a corrixir o delito, mais os impuntuais volvémonos incorrexibles e sempre achamos desculpas.

Será esta unha das miñas vítimas?

A FACIANA DO FRÍO

O frío tenme aterecida, ata o punto de que as ideas e verbas están a hibernar dun xeito un tanto triste. Vai sol, é certo, mais a respiración córtase ao saír á rúa e o sol só é un lapso no xélido ambiente. De aí que un se reclúa na casa para dar unha volta polos andeis, escoller unha historia e viaxar.

Desta volta escollín Irán. Da man de Marjane Satrapi e do seu Persépole recuei aos anos 80, á Persia do réxime islamista. Comprobei que o frío asolaga o ambiente, mesmo as lecturas fan xogo coas circunstancias meteorolóxicas. Cantas incongruencias, incoherencias, crueldades… O regusto amargo que producen os “heroes”. E a certeza de que nos manipula un poder supremo e superior ao seu antollo. Quedan as revolucións, pero estas cara a onde tiran? Aos revolucionarios encarcerados que se ergueran contra o Xa Reza soltáronos para combater contra os iraquís, e a metade morreron na loita. Visto desde fóra non se trataba dunha liberación, era unha condea a morte en nome dunha patria, realmente teñen sentido as patrias e patriotismos? Que babecos somos! 

E lendo o libro aínda se incrustou máis o frío no meu corpo, chegoume ata a medula. Que frío vai! Nada cambia. No Golfo Pérsico, pola contra, anda todo máis quente. A insoportable inmutabilidade do ser! De novo Irán no horizonte. De novo bos e malos. De novo maniqueísmos. E aínda máis frío. 

E é por iso que escollín como imaxe que fala por min, ese ceo gris, gris e treboento.

A FELICIDADE DA SORPRESA

Levo unha semana con moito traballo e sen poder escribir, pero xa rematou. Agora vén o Nadal e marcho para o rural, onde non teño conexión a Internet, mais seguirei escribindo e tentando publicar desde algún ciber.

Volvín ao mundo da nube e estiven paseando, como me gusta facer de cando en vez, para ver de que se fala. Por defecto, wordpress publicita blogs americanos, entre os cales descubro imaxes, textos, iniciativas moi interesantes. Mais hoxe descubrín “o grandor do mundo”. Ao elixir idioma, e elixir galego, descubrín que hai unha chea de blogs en galego, que a lingua está viva, que non somos uns “raritos” os que falamos en galego, que somos uns máis no mundo. E que emocionante! (Sempre chego tarde a todo, así que non vos estrañedes de que aínda descubrise algo tan básico e elemental). De novo o brillo nos ollos, ese que tanto me gusta. Quedaron coma pratos.

E como hai que facer maletas e viaxar (os meus bichiños están esperándome en Bonxe, cos rostros como os das fotos que xunto a pé de artigo? hanme canear cando chegue,je,je!), hoxe non teño a cabeza en literaturas, máis apetéceme compartir o meu outro descubrimento: as imaxes dun artista/deseñador… Lesley Barnes. O seu sitio

http://cargocollective.com/lesleybarnes#863050/Central-Station-Book

As súas ilustracións están cargadas de cores (co que me gustan a min) e de movemento. Son moi vivas. Non me deixan pegalas aquí. Pero visitade o sitio, e curioso cando menos.

E para rematar unha reivindicación: o punto 5.1


A SABIDURÍA: UN DESEXO, UN SOÑO

“Hoxe, antes da alba, subín aos outeiros, mirei os ceos apertados de luminarias e díxenlle ao meu espírito: cando coñezamos todos estes mundos e o pracer e a sabedoría de todas as cousas que conteñen, estaremos tranquilos e satisfeitos? E o meu espírito dixo: Non, gañaremos esas alturas para seguir adiante”.

Walt Whitman

Atopado no enderezo http://www.creandoutopias.org/2011/05/lorca-medio-pan-y-un-libro

En todos os momentos da miña vida en que tiven por obriga estar diante dos libros coa finalidade de memorizar o que neles había, paseino ben mal. Era necesario, evidentemente, mais aínda que aquel traballo había contribuír a aumentar algunha capacidade miña, a mellorar algunha desas múltiples intelixencias que parece que posuímos, nunca foi do meu agrado, sempre supuxo un sacrificio ao que, como alumna guiadiña que era, nunca me neguei.

Mais si sabía e sei que hai xeitos diversos de aprender, e que son posibles noutros momentos da vida. Investigar é o meu, o que me gusta. Buscar, ler, sorprenderme cos achádegos… 

E ultimamente unha negra sombra faime compaña porque semella que a sociedade  esqueceu o dito  “o saber non ocupa lugar”. 

Sempre a subir outeiros e devecer por novos coñecementos.