XANELA

Imaxe

Hoxe chovía, chovía polo Morrazo. Nada que ver con esta imaxe tirada no mes de xullo. Vina mentres percorría a tarxecta de memoria e viaxaba no tempo cara a Terra Chá. Chaira e beiramar, nese bambán viaxo agora.

 

img_2935

Advertisements

NA NUBE

MEQUIÑOS facendo que dorme....

MEQUIÑOS facendo que dorme….

NEMO … Nemo mira para min… que estou a retratalo

 

 

 

 

 

 

 

Sempre co móbil na man, listo para quedarme cunha imaxe vosa.

Mecos,  non  che gustaba nadiña de nada, e por iso facías como que durmías e non ía contigo. Escapabas da galería para o cuarto e, como quen non quere a cousa, deitábaste riba da cama, mergullándote no edredón esponxoso.

(-O moi pillabán ignorábame …)

E Nemo, boíño , deixábaste retratar sen problema. Coa túa ollada inxenua e bondadosa.

Os meus compañeiros… voastes alto  no 2015. Marchastes para a nube dos recordos, deses recordos que sempre me acompañarán: desde Bueu a Bonxe, desde Bonxe a Bueu… e fixádevos, canto viaxamos xuntos!!

Supoño que agora teredes ás, agora ollarédesme desde as nubes que pasan ora por Bonxe, ora por Bueu .

 

 

 

 

 

 

 

COMA SEMPRE

Felizmente repítense as estacións, repítese o verán. E chega o ansiado descanso e con el as súas rutinas: reencontros devecidos, con persoas e lugares; espazos diferentes, a praia e a horta; as nosas viaxes.

Con variacións, facemos unha paréntese e todo torna máis vivo. Na casa, o xardín énchese de flores. Temos rosas todo o verán, margaridas, hibiscos… Dámoslle vida a novas aromáticas: ourego, romeu, salvia, helicrisio -que ben cheira!- , lavanda…

Regresamos ás terras do Morrazo, onde nos agarda a praia  de Tuia, onde a mente se deixa acariñar polo rumor do ir e vir das ondas e o baño se torna reparador. É o paraíso.

Chegan os reencontros entrañables. A madriña, o afillado. Tanto e tan pouco tempo.

E volvemos xuntos a Portugal; ti e máis eu, nunha  escapada de obrigado cumprimento. Desta volta foi Lisboa. As súas cores, a súa luz. Subidas e baixadas. Alfama, Jerónimos, Chiado,  o Carmo….Os gelados,, a pel salgada. As tardiñas no jardín dos camelios centenarios. E ao regreso, a música de Deolinda. A parada en Buçaco.

Un novo verán no que se repiten moitos “coma sempre” e se recupera algún “hai tempo”. Como nunha espiral. Como nunha espiral.

QUERO VIVIR EN GALEGO

Hoxe cambio un pouco de rexistro. Estou xa cansa abondo de non poder vivir na miña terra no meu idioma. Que sería para min vivir no meu idioma? Pois, primeiro, poder desenvolver a miña vida falando e escoitando galego con normalidade: poder ir ao cine e ver as pelis en galego -calquera!-, poder ler una revista de moda en galego -non hai ninguna-, poder ser atendida en galego nas tendas -sempre!-, poder traducir un texto longo ou un arquivo con facilidade e rapidez… e non sufrir ao ver que o galego é unha moeda de cambio -como desgrazadamente nos divorcios o son os fillos e as fillas-… Unha chea de situacións que non teño na miña lingua, que xa está ben!

Vamos, poder vivir en galego en Galicia igual que os portugueses e as portuguesas viven en portugués en Portugal. Sen extrañezas. Que iso do bililingüismo non é certo…. Hai unha lingua  na que se vive e outras que se falan ou dominan…

PERO NAI SÓ HAI UNHA!

CICATRICES

Nemo, olla, di o dicionario que unha cicatriz é un “tecido” orgánico novo que repara as perdas de substancia dos órganos e tecidos, e iso faime pensar en ti e min.

Estamos de novo os dous en Bueu, neste piso no que medraches, e case van seis anos E regresamos diferentes, os dous coma cicatrices… Sempre se regresa diferente…

Os dous máis serenos e coa morriña chairega pegada á nosa pel… Traemos canda nós os arrecendos das flores novas para espallalos pola area mariñá… Que saibam aquí da nosa  herba, do noso regato do Cepelo, da nosa fala…

E de novo na casa, falar do salitre de acó… Que ten o seu aquel …

O COTÍO

IMG_0851[1]IMG_0835[1]

A recolleita das flores do hibisco e das cabazas marca o comezo dunha nova xeira no ano. Atrás fican as horas de praia e sol. As follas das bidueiras, secas, protagonizan chuvias de papel que engalanan, coma se dunha celebración se tratase, a atmosfera. Chega o outono. De cor laranxa, de tons terra son os novos días. Cunha luz de sol baixo e forte.

Tamén as treboadas. Os cambios rápidos.

A nova estación.

O principio do outono, no seu mes de setembro e outubro vainos preparando para o parón do inverno. De aí a caída da luz, da sombra….mais devagar, sen brusquidades.

Ë nese cambio cando a rutina xa non ten marcha atrás.

Galería

Tan axiña como abriu a porta que daba á galería, pensou que sería unha sorte poder escribir alí.

Segundo se entraba, o que sorprendía daquel recuncho acristalado era a súa luminosidade. Desde as fiestras ollábanse as numerosas árbores do xardín. Os loureiros, a cerdeira e o vello castiñeiro. Tamén lle gustou o chan, pavimentado con lousas. A mesa de madeira de teka resultaba ideal para traballar.

Logo da primeira visita non tardou nin un ano en facerse co sitio. Entrou decidida, e canda ela … o arquivador, os libros, armario da Chanca… e o gato! Foi desde entón que ela perdeu o dereito prioritario sobre a galería. Foi Mequiños o que paseniño, co seu silandeiro estar, se fixo coa marabillosa galería. O arquivador converteuse nunha magnífica atalaia, o sofá tapizouse coa súa peluxe… En fin, agora pregúntase pola identidade anterior de tan afortunado felino, de quen foi  a sorte de se reencarnar nel?

Agasallando anos

Nesta cálida noite de verán, noite de camiseta de tirantes,con vintedous graos fronte á Illa de Ons, a vida agasállame cun ano máis.

E o sol estendéndome os seus brazos en espiral. Sentindo como se desenrolan por riba da pel. E o son das ondas a verquerme escuma nos oídos.

E logo a tardiña. O paseo a Tuia. O baño de luscofusco. E a túa compaña a facer intenso este día efémero.

Efémeros pero intensos

 

 

Efémeros pero intensos son os días que pasa Tsukiko co seu vello mestre. Unha marabillosa historia de amor: O maletín do mestre, de Hiromi Kawakami.

Un maletín no que só hai “un espazo baleiro”, “un enorme espazo que se estende”.

A crónica do día a día, dos pequenos detalles que se comparten cos outros e que converten os días en intensos. É así nas coincidencias, nas casualidades como Tsukiko e o mestre van namorando. A barra do bar de Satoru é o lugar onde beben sake e se reencontran. Sutilmente fan por verse: no bar, na rúa … E así van pasando dous anos, ata que inician a súa relación formal.

Que ten de especial esta relación? Pois que é sinxela, e nesa sinxeleza reside a súa fermosura, sen maiores pretensións cás de compartir momentos. O ir indo. A complicidade entre un home de 70 anos e unha muller de 40. Case nada!

Un ritmo narrativo sereno para unha historia serena e intensa.

A natureza constitúe un fermoso fondo: os innumerables cantos de paxaros, a festa das cerdeiras en flor, a procura de cogomelos polo bosque, a illa. Localizacións que ofrecen unha imaxe afastada do exotismo e nos levan ao Xapón actual.

E a omnipresenza da gastronomía:tofu cocido con follas de crisantemo e bacallau, tataki de bonito, chikuwa e filloas de konnyaku… Son algúns dos pratos que saborean os protagonistas.

Efémera pero intensa foi a lectura desta preciosa novela.